بلبل بر گل بسان قولسرایان

لاله، چو اندر کسوف گوشه فرقد

شاخ گل از باد کرده گردن چون چنگ

مرغان بر شاخ گشته نالان از صد

پاش به دیبا و خیزرانها در ید

مرغ چنان بوکلک دهانش به تنگی

در گلوی او چگونه گنجد معبد