گاه آن آمد که عاشق برزند لختی نفس

باغ چون صنعا کند چون روی زی صحرا کند

ناله بلبل سحرگاهان و باد مشکبوی

مردم سرمست را کالیوه و شیدا کند

روز آن آمد که تائب رای زی صهبا کند

من دژم گردم که با من دل دوتا کرده ست دوست

خرم او باشد که با او دوست دل یکتا کند