این جشن فرخ سده را چون طلایگان

وز بانگ رعد آینه پیل بیشمار

نوروز پیش از آنکه سراپرده زد به در

با لعبتان باغ و عروسان مرغزار

از پیش خویشتن بفرستاد کامگار

گفتا: برو به نزد زمستان به تاختن

صحرا همی نورد و بیابان همی گذار