تا ابر کند می را با باران ممزوج

وین گل به سوی نحل بود دایم طیار

در سایه گل باید خوردن می چون گل

تا بلبل قوالت بر خواند اشعار

تا باد به می در فکند مشک به خروار

آن قطره باران بین از ابر چکیده

گشته سر هر برگ از آن قطره گهربار