کمابیش از صد وهفتاد شد روز

به دهقان کدیور گفت انگور

مرا خورشید کرد آبستن از دور

بدم در بستر خورشید پر نور

میان ما، نه عقدی، نه نکاحی

نه آیین عروسی بود و نه سور