از آن جادو ، و زان آهو، سیه چشمش، دوته طاقش

به خواب اندر سحرگاهان خیالش را به بردارم

همی بوسم سیه زلفین و آن رخسار براقش

ز خواب اندر چو برخیزم سیه گردم، دوته گردم

مرا بر عاشقان داده یکی منشور سالاری

که طومارش رخ زردست و مژگانست وراقش

گرفتم عشق آن آهو سپردم دل بدان جادو