ظهیر عاشقان بودی به عدل خویش درگیتی

بلای زلف معشوقان جدا کردی ز عشاقش

میان عاشقان اندر یکی میثاق گستردی

جفا کردی هر آنکس را که برگشتی ز میثاقش

چو خسرو حافظ خلقست از نزدیک خلاقش

ملک مسعود بن محمودبن ناصر لدین الله

که رضوان زینت طوبی برد، از بوی اخلاقش