جهانداری که هر گه کو برآرد تیغ هندی را

چو خسرو حافظ خلقست از نزدیک خلاقش

ملک مسعود بن محمودبن ناصر لدین الله

که رضوان زینت طوبی برد، از بوی اخلاقش

زبانی را به دوزخ در، بپیچد ساق برساقش

وگر فغفور چینی را دهد منشور دربانی

به سنباده حروفش را بسنباند در احداقش