ز یزدان تا جهان باشد مر او را ملکتی بینی

کرا خواهد، کف دستش، کند موصول ارزاقش

الا تا باد نوروزی بیاراید گلستان را

و بلبل را به شبگیران خروش آید بر اوراقش

که ملکتهای گیتی را بود نسبت به رستاقش