آذری نو باید و می خوردنی بی آذرنگ

خوش بود بر هر سماعی می، ولیکن مهرگان

بر سماع چنگ خوشتر باده روشن چو زنگ

مهرگان جشن فریدونست و او را حرمتست

داد جشن مهرگان اسپهبد عادل دهد

آن کجا تنها به کشکنجیر بندازد زرنگ

آب چون آتش بود با خشمش آتش همچو آب