از تبش گشته غدیرش همچو چشم اعمشان

ورد با او ارجل و یحموم با او اژکهن

اینچنین اسبی تواند برد بیرون مرمرا

از چنین وادی، ز قاعی سهمناک و نیشزن

وز عطش گشته مسیلش چون گلوی اهرمن

گشته روی بادیه چون خانه جوشنگران

از نشان سوسمار و نقش ماران شکن