تا نبینم روی آن برجیس رای تهمتن

گاهش اندر شیب تازم، گاه تازم برفراز

چون کسی کو گاه بازی بر نشیند بر رسن

در میان مهد چشم من نخسبد طفل خواب

تا نگیرم دامن اقبال او محکم به چنگ

تا نبوسم خاک زیرپای او، ذوالطول و من

ای منوچهری همی ترسم که از بیدانشی