بخیره همی سر ز پندم بگاشت

چنان کرد بدگوهر افراسیاب

که پیش تو پوزش نبیند بخواب

بسی دادمش پند و سودی نداشت

گوای منست آفریننده ام

که بارید خون از دو بیننده ام

چو گرسیوز و جهن پیوند تو