حاسدم گوید چراباشی تو در درگاه شاه

دوستان را خود بر ابرو بود از وی خم و چین

مردم دانا نباشد دوست او یک روز بیش

هر کسی انگشت خود یک ره کند در زولفین

اینت بغضی آشکارا، اینت جهلی راستین

هر کجا باغی بود آنجا بود آواز مرغ

هر کجا مرغی بود آنجا بود تیر سفین