بدانگهی که صبح، روز بر دمد

شهاب، بند سرخ بر قبای او

مجره چون ضیا که اندر اوفتد

به روزن و نجوم او هبای او

بهای او به کم کند بهای او

قمر بسان چشم دردگین شود

سپیده دم شود چو توتیای او