کش کرد مهدی در قفس و آویختش در مهدیه

بر فرخی و بر بهی، گردد ترا شاهنشهی

این بنده را گرمان دهی، وان بنده را گرمانیه

بسته عدو را دست پس، چون ملحد ملعون خس

من گفته شعری مشتهر، در تهنیت و اندر ظفر

از «سیف اصدق» راست تر در فتح آن عموریه

چون من ترا مدحت کنم، گویی که خود اعشی منم