ور زانکه بغردی بناگاهان

در پیش رخش ز کوکب دری

از پس نجهد دلش به یک ذره

کس را نبود دلی بدین نری

پیرامن او پلنگ یا ببری

زان جانب خویش ننگرد زین سو

از ننگ حقارت و ز بی قدری