چو خوانش هیچ خوانی نه، چو حالش هیچ حالی نه

رسیدستند این هر یک، به حد غایهالقصوی

یکی پرانتر از صرصر، دوم برانتر از خنجر

سیم شیرینتر از شکر، چهارم تلخ چون دفلی

چو هالش هیچ هالی نه، چو جانش هیچ جانی نی

یکی سرمایه نعمت، دوم سرمایه دولت

سه دیگر سایه رحمت، چهارم مایه تقوی