روزگاری پیشمان آمد، بدین صنعت همی

کز هجی بینم زیان و از مدایح سود نی

گر خسیسانرا هجی گویی، بلی باشد مدیح

گر بخیلانرا مدیح آری، بلی باشد هجی

هم خزینه، هم قبیله، هم ولایت، هم لوی

از میان خانه کعبه فرو آویختند

شعر نیکو را به زرین سلسله پیش عزی