که ناگه ازو برکشی هندوانی

تکاور یکی، خاره دری، که گفتی

چو یوز از زمین برجهد، کش جهانی

زبان در میان دو لب چون نیامی

بریدم شب تیره و روز روشن

ابا رنج بسیار و بس ناتوانی

رسیدم به نزدیک تو شعر گویان