پی ز قوس و فش ز درع و رگ ز موی و تن ز کوه

چون کلنگان در هوا و همچو طاووسان به کوی

در شود بی زخم و زجر و در شود بی ترس و بیم

همچو آذرشست، بتش همچو مرغابی، به جوی

سر ز نخل و دم ز حبل و برزسنگ و سم ز روی

دیر خواب و زود خیز و تیز سیر و دور بین

خوش عنان و کش خرام و پاکزاد و نیکخوی