وندر دم او سبز جلیلی ز زمرد

وان سیب چو مخروط یکی گوی تبرزد

در معصفری آب زده باری سیصد

بر گرد رخش بر، نقطی چند ز بسد

واندر شکمش خردک خردک دو سه گنبد

زنگی بچه ای خفته به هر یک در، چون قار

دهقان به سحرگاهان کز خانه بیاید