گل بیند چندان و سمن بیند چندان

پیش آید و بردارد مهر از در و بندان

چون در نگرد باز به زندانی و زندان

صد شمع و چراغ اوفتدش بر لب و دندان

چندانکه به گلزار ندیده ست و سمن زار

گوید که شما را به چسان حال بکشتم

اندر خمتان کردم و آنجا بنگشتم