تا کم شده ست آفت سرما ز گلستان

خرم بود همیشه بدین فصل آدمی

با بانگ زیر و بم بود و قحف در غمی

زیرا که نیست از گل و از یاسمن کمی

از ابر نوبهار چو باران فروچکید

چندین هزار لاله ز خارا برون دمید

آن حله ای که ابرمر او را همی تنید