بلبل چو سبزه دید همه گشته مشکبوی

گلها شکفت بر تن گلبن به جای موی

چون دید دوش گل را اندر کنار جوی

آمد به بانگ فاخته و گشت جفتجوی

گاهی سرود گوی شد و گاه شعرخوان

گلها کشیده اند به سر بر کبودها

نه تارها پدید برآنها نه پودها