بلبل به شاخ سرو برآرد همی صفیر

مردم چو حال بیند ازینسان خرم شود

افزون شود نشاط و ازو رنج کم شود

بی رود و می نباشد، یک روز و یک زمان

ماغان به ابر نعره برآرند از آبگیر

قمری همی سراید اشعار چون جریر

صلصل همی نوازد یکجای بم و زیر