چون مطربان زنند نوا تخت اردشیر

ماغان به ابر نعره برآرند از آبگیر

قمری همی سراید اشعار چون جریر

صلصل همی نوازد یکجای بم و زیر

گه مهرگان خردک و گاهی سپهبدان

تا بادها وزان شد بر روی آبها

آن آبها گرفت شکنها و تابها