بستند باغها ز گل و می خضابها

تا بادها وزان شد بر روی آبها

آن آبها گرفت شکنها و تابها

تا برگرفت ابر ز صحرا حجابها

برداشتند بر گل و سوسن شرابها

از عشق نیکوان پریچهره، عاشقان

عاشق ز مهر یار بدین وقت می خورد