ملکا در ملکی فر همایست ترا

جبرئیل آید و خاکش به دهن افشاند

اندر آن دریا وان آب و وحل درماند

که برون آمد از آنجا، نتواند به شناه

تا به جایست جهان، ملک به جایست ترا

بستان ملک هر اقلیم که رایست ترا

که خداوند جهان راهنمایست ترا