نه خورش داد مر آن بچگکان را و نه شیر

چون نگه کرد بدان دخترکان مادر پیر

سیر بودند یکایک، چه صغیر و چه کبیر

کردشان مادر بستر همه از سبز حریر

نه شغب کردند آن بچگکان و نه نفیر

بچه گرسنه دیدی که ندارد شغبی؟

رزبان گفت چه رایست و چه تدبیر همی