همه آبستن گشتند به یک شب که و مه

رزبان را به دو ابروی برافتاد گره

گفت: لا حول و لا قوه الا بالله

ابن بلایه بچگان را ز چه کس آمده زه

نیست یک تن به میان همگان اندر به

اینچنین زانیه باشد بچه هر عنبی

نوزتان مادر شش روز نباشد که بزاد