تا جهان باشد، خسرو به سلامت ماناد

ملکت هند بد و سخت حقیر آمد و خرد

ندبی ملک سپاهان را یازید و ببرد

روم را مانده ست اکنون که بیازد ندبی

ایزد از ملکت او چشم بدان دور کناد

تن او تازه جوان باد و دلش خرم و شاد

پیشه او طرب و مذهب او دانش و داد