که در و بر نرسیدی پیل را سینه

رحم ناورده به پیران و جوانهاشان

تا برون کرد ز تن شیره جانهاشان

داشت خنبی چند از سنگ به گنجینه

مانده میراث ز جدانش از پارینه

شوخگن گشته، از شنبه و آدینه

رزبان آمد، با حمیت و با کینه