در سخا گر قطره ای باشد چو صد دریا شود

چون قلم بست او میان در هجو تو لیکن دهانش

چون دوات از گفته های خویشتن پر لوش باد

هر که را شاه جهان بردارد و بنوازدش

آن نمی بینی که در باغ و چمن از خارها

در بهاران ز ابر نیسانی چه گل پیدا شود

آهو با شیر کی تواند کوشید