اندر آن مجلسی که نیست نوا

بینوا گشت باغ مینا رنگ

تا درو زاغ برگرفت نوا

مطرب بینوا نوا نزند

گر نه عاشق شده ست برگ درخت

از چه رخ زردگشت و پشت دو تا

باد را کیمیای سوده که داد