هزیمتی را افسون زننده گشت هرب

چنانکه ماه همی آرزو کند که بود

مر اسب او را آرایش لگام و یلب

ز بیم جودش بخل از جهان هزیمت کرد

عطا فزون کند آنگه کزو شوی نومید

گناه بیش کند عفو، چون گرفت غضب

بزرگوار عطاهای او خطیبانند