هر کس که تماشاگه او زیر چناریست

بنموده همه راز دل خویش جهان را

چون ساده دلان هر چه به باغ اندر ناریست

بر دست حنا بسته نهد پای به هر گام

رز لاغر و پژمرده شد و گونه تبه کرد

غم را مگر اندر دل رز راهگذاریست

هر برگی ازو گونه رخسار نژندیست