هر شاخی ازو صورت انگشت نزاریست

رز لاغر و پژمرده شد و گونه تبه کرد

غم را مگر اندر دل رز راهگذاریست

هر برگی ازو گونه رخسار نژندیست

نرگس ملکی گشت همانا که مر او را

در باغ ز هرشاخ دگرگونه نثاریست

آن آمدن ابر گسسته نگر از دور