سال و مه در طلب نعمت و ناز خدمست

پس چو نیکو نگری نعمت او نعمت ماست

مردمی زنده بدویست و سخا زنده بدو

وین دو چیزست که او را به جهان کام و هواست

روز و شب در سخن زائر و تدبیر عطاست

همه نازیدنش از دیدن زوار بود

وامق است او به مثل گوئی و زائر عذر است