از حلیمی چو زمینست و به رادی چو فلک

هیچ مهتر بود، این لفظ چنان دان که خطاست

در جهان با نظر او نه بلا ماند و نه غم

نظر نیکوی او نفی غم و دفع بلاست

از تمامی چو جهانست و به پاکی چو هواست

تا فلکها را دورست و بروجست و نجوم

تا کواکب را سیرست و فروغست و ضیاست