پس مرا این گله و مشغله با مادر اوست

سرو را ماند کورده گل سوری بار

بینی آن سرو که خندان گل سوری بر اوست

مادرش گفت پسر زایم، سرو و مه زاد

آن رخ چون گل بشکفته و بالای چو سرو

خواجه دیده ست همانا که رهش بر در اوست

خواجه سید بوبکر حصیری که خدای