ور شب کنم از خانه به جای دگر آیم

در باز کند ناگه و گستاخ درآید

ور در به دو سه قفل گرانسنگ ببندم

ره جوید و چون مورچه از خاک برآید

او شب کند از خانه به جای دگر آید

جورم ز دل خویشست از عشق چه نالم

عشق ارچه درازست هم آخر به سرآید