هوای او دژم و باد او چو دود جحیم

به ده پی اندر، صد جای سنگ چون نشتر

چو چشم شوخ همه چشمه های او بی آب

چو قول سفله همه کشتهای او بی بر

زمین او سیه و خاک او چو خاکستر

همه درخت و میان درخت خار گشن

نه خار بلکه سنان خلنده و خنجر