چو مد باز شدی بر کرانش صیادان

همی رود، چو رود مرغ گرسنه سوی خور

درون دریا مد آمدی به روز دو بار

چنانکه چرخ زدی اندر آب او چنبر

فرو شدندی و کردندی از میانه حذر

ملک چو حال چنان دید خلق را دل داد

براند و گفت که این مایه آب را چه خطر