او میان گل و از گل نشود برخوردار

آه و دردا و دریغا که چو محمود ملک

همچو هر خاری در زیر زمین ریزد خوار

آه و دردا که همی لعل به کان باز شود

آه و دردا که بی او هرگز نتوانم دید

باغ فیروزی پرلاله و گلهای ببار

آه و دردا که بیکبار تهی بینم ازو