گویی ز تو بهار به آید به کار

بی دوست چون بوم به چنین ماه و روز

بی یار چون زیم به چنین روزگار

ترسم که از بهار بترسی همی

و آنگاه چون بهار به آید ز تو

گردی به چشم عاشق بیقدر و خوار

تو زین قبل اگر روی ای جان مرو