خوشا شبا که مرا دوش بود با رخ یار

شبی گذاشته ام دوش خوش به روی نگار

شبی که اول آن شب شراب بود و سرود

میانه مستی و آخر امید بوس و کنار

نه شرم آنکه ز اول به کف نیاید دوست