نه بیم آنکه به آخر تباه گردد کار

شبی که اول آن شب شراب بود و سرود

میانه مستی و آخر امید بوس و کنار

نه شرم آنکه ز اول به کف نیاید دوست

میی بدست من اندر، چو مشکبوی گلاب

بتی به پیش من اندر، چو تازه روی بهار

بتی که خانه بدو چون بهار بود و نبود