راست گفتی به بتکده ست درون

میغ و او در میان میغ قمر

چنگ در بر گرفت و خوش بنواخت

وز دو بسد فرو فشاند شکر

بتی و بتپرستی اندر بر

پنج شش می کشید و پر گل گشت

روی آن روی نیکوان یکسر