اگرچه باده حرامست ظن برم که مگر

همی نسیم گل آرد به باغ بوی بهار

بهار چهر منا! خیز و جام باده بیار

حلال گردد بر عاشقان به وقت بهار

خدای، نعمت، ما را ز بهر خوردن داد

بیا و نعمت او را ز ما دریغ مدار